Myrna Geijssen

Ik ben op weg met een aantal vrouwen in het bosbaden. Vandaag volg ik de uitnodigingen ter inspiratie en voorvoelen van wat mag ontstaan in ons Vol Leven Bosbaden in het Jaarwiel. Het belooft een prachtige dag te worden dat is wel helder. Met ontspannen, ontmoeten en verbinden in mijzelf en met mijn omgeving.

Die ander, de natuur. En misschien ook wel mijn innerlijke kind wat gewoon wil spelen en zijn in het hier en nu. Of wat nog even wil treuren om iets wat niet mocht, kon, gezien of gezegd mocht worden. Of misschien wel om gewoon maar te zijn, ff leunen tegen de boom, of liggen in het zonnetje op het zachte mos. De babbelbox uit en je zintuigen aan.

In mijn jeugd luisterde ik wel honderden keren naar alle liedjes van Kinderen voor Kinderen, al springend op het bed van mijn moeder. In de spiraal die ik maakte vandaag in het bos met dennenappels kwamen de speelse zinnen vanzelf binnen en ik luisterde:

Met een been op de stoep, met een been in de goot.

En als je dat niet doet, dan ben je morgen dood.

Voetje voor voetje loop ik voorzichtig door de spiraal,

Het kleine meisje in mij loopt het verleden verhaal.

Goed gebalanceerd en goed opgepast is ze aangekomen in het midden

En bemerkt uiteraard: ik ben niet doodgegaan!”

Op weg naar buiten ontstaat een heel ander verlangen

En vraagt om onbevangen en in vrijheid te zijn verhaal.

Dus ze vliegt en ze fladdert door de bochten heen, armen wijd uitgespreid

En soms lekker over de gelegde kantjes heen.

Grote stappen, kleine stapjes, gewoon net en precies zoals zij dat wil

En dan met een grote sprong, hop, zo het volle leven in.

Ze is niet doodgegaan!

Ze kwam tot leven en weet: doodgaan kan heus ooit nog wel.

Voorlopig maak ik van het leven mijn eigen spel!

Moraal van mijn verhaal? Wat je niet dood maakt je sterker. Vanuit lichtheid kun je de balans tussen verplichtingen en vrijheid vinden. Autonoom, vrij en blij zijn.

Auteur: Myrna-Just Switch

De invloeden van het nest waarin je geboren bent. Wat draag jij allemaal in je systeem mee? Van al dat goeds, moois, fijns en prachtigs? Maar mag ook het lelijkste, de pijn, het verdriet en de ballast er te zijn? En welk nest heb jij eigenlijk zelf gebouwd, of getracht te bouwen voor jouw kroost?

Meestal dient het zich toch wel aan. Op enig moment in je leven. Dat besef. Misschien voelde je het al aankomen? De somberheid, de onredelijke uitbarstingen, een gevoel van sleur, of van verzuipen? Of het je keer op keer ‘vermannen’, jezelf bij elkaar rapen? Je maskers opzetten, die lach. “Hoe gaat het? Goed hoor!”

Tot op een dag die strategie niet meer werkt. Je lichaam kraakt en piept aan alle kanten. Je ogen staan mat. Je sterft een beetje van binnen omdat je ziet dat de buitenwereld ‘gewoon’ doordraait. Je benen lijken je steeds minder te kunnen dragen. Pijntjes hier en ongemak daar.

Op een dag mag er iets gebeuren wat je wakker zal doen schudden. Als je goed kijkt toont de natuur je dergelijke boodschappen. Bijvoorbeeld de aanblik van een verlaten zwanen nest. Met een koud achtergelaten ei. Alleen. Vervreemding. Geknakt. Op. Verloren.

En voel je hoe moe je bent van het alsmaar doorgaan, doorzetten, voor je werk, voor je kinderen, voor die ander. Maar waar bleef jijzelf? Waar onderweg raakte jij jezelf eigenlijk kwijt?

Want wat nu als je ouders ooit jouw nest net wat te dicht bij de weg hadden gebouwd? Zij je niet alle zorg en bescherming konden geven die je eigenlijk nodig had? Ze misschien zelfs ooit vertrokken zijn (fysieke of emotioneel)? En jij koud achterbleef?

En dan dat warme nest iets verder op zien. Van het zwanenpaar dat hun nest wel weet te beschermen. Ver weg van die gevaarlijke weg, met een grote sloot ertussen. Veilig. Warm. Beschermd. Moeder blaast als je maar een stap te dichtbij komt. Het lijkt het ideale plaatje, toch? Tenminste dat denk je…

Kun je het voelen? Hoe er iets aangekeken mag worden, iets door-leefd mag worden? Om niet meer te hoeven Vechten, te Vluchten of Verstijven tegen jezelf in of voor de buitenwereld? Maar om te Verzachten, Verzuchten en Verlichten?

Omdat je niet wil Overleven, maar wil Leven.

Elke sessie waarin ik de reis van het innerlijk kind mag begeleiden blijft voor mij ontroerend. Steeds op nieuw. Het heelt niet alleen iets bij de cliënt, maar ook elke keer weer een kind stukje in mij. Dat gebeurt maar zo als je goed in verbinding bent met je lichaam, je geschiedenis en met je Voorouderlijkelijnen, je levensenergie. Bij mij wel en het mag er allemaal zijn. En bij mijn dankbare cliënten ook.

Wat een prachtig ‘werk’ heb ik toch…Wil jij ook meer zicht krijgen op de invloed van jouw levensloop, je geschiedenis en hoe die nu nog van invloed kan zijn op jouw leven?

Neem dan gerust vrijblijvend contact met mij op. Voel je Welkom om te komen onderzoeken bij mij, ik ondersteun je graag in een reis naar thuiskomen in je eigen nest op een manier die bij jou past.

Auteur: Myrna-Just Switch

Ik doe veel verschillende dingen. En daarover zijn de vragen aan mij en soms de ongevraagde adviezen nogal divers. Zoals bijvoorbeeld de vraag en soms in de onderstroom meer het ‘verkapte’ advies: Kun jij je zakelijk gezien niet beter specialiseren in 1 aandachtsveld?

Hmmmmm, dat is niet hoe ik kijk naar levensenergie en ook niet hoe ik mijn eigen levensstroom ervaar. Nog privé, nog in mijn werk. Mijn energie stroomt die kant op waar het heen wil, of te gaan heeft. Heeft te ervaren in dit leven. Ik onderzoek op werkgebied wat resoneert in mij en in de verbinding met de vrouwen die geïnteresseerd zijn in mijn werk.

Zo is het Volle Maan Bosbaden wat ik sinds januari van dit jaar samen met een collega van mij geef onder elke Volle Maan. En wat ik ervaar, we zitten elke keer bijna vol, de energie stroomt helemaal op dit evenement. Maar is Volle maan bosbaden nu niets voor jou en wil jij je bijvoorbeeld liever verbinden met een klein groepje lieve vrouwen dan is er de Vrouwen cirkel Yin Flow  om meer over jezelf te leren en van de andere vrouwen. Door het aangaan van een bepaald (chakra) thema.

Wat is passend bij jouw proces op dit moment in je leven? Voel jij je levens-energie stromen? Na die avonden onder de Volle Maan of in de vrouwencirkel volg jij misschien wel meer bewust ‘je eigen wil’. Of dat nu voldoet aan de verwachtingen van de buitenwereld of niet. Iedereen heeft zo haar eigen proces en pad te lopen en ik zoek daarin de verbinding en aansluiting met jou.

Misschien heb je helemaal niks met dit alles en loop je wel vast op je werk, in je relatie, of op andere gebieden in je leven. Je ‘voelt’ ergens wel dat er iets moet gebeuren, maar je weet eigenlijk niet goed hoe. Maar je weet zeker, dat vollemaan bosbaden en die vrouwencirkels zijn echt niks voor jou. Of misschien deed je juist al heel veel in je persoonlijke en/of spirituele ontwikkeling en heb je even iemand van buitenaf om je een spiegel voor te houden? Elke vrouw loopt haar eigen pad en maakt haar eigen keuzes, net als ik. Soms met succes en soms met minder succes, maar wel weer een ervaring rijker.

Dus ja, kiezen en bewust stil staan bij je wil is belangrijk, maar voelen wat die wil nu eigenlijk in jouw leven tot uitdrukking wil brengen, of je te vertellen heeft minstens zo veel. Niet vanuit het hoofd, maar vanuit je onderbuik en hart je richting in het leven bepalen. Inmiddels ga ik de stroming van het leven aan vanuit mijn onderbuik, mijn hart, zowel privé als op werkgebied. Met alle ups and downs van dien.

Dus nee, ik ga niet voor 1 specialisatie, behalve die van de levensenergie. Ik ervaar bij voorkeur al die verschillende facetten van het leven, omdat het leven niet eenzijdig is, of altijd gelijkmatig en altijd hetzelfde. Ik switch van Volle Maanbosbad, naar een vrouwen cirkel, duik in 1:1 trajecten of geef een inspiratie sessie op de hei of een mooi afgestemde energetische massage om de nervus vagus (de motor van je zenuwstelsel) en je Psoas spier (de spier van je ziel) tot kalmte te brengen.

In mijn dagelijkse leven switch ik ook van ervaring naar ervaring, van leermoment naar leermoment. En zo stroomt het leven. In mij en om mij heen, ook op werk gebiedt. Zo rek ik mijzelf op, in mijn angsten, pijn, verdriet, ongemak en mijn vreugde en plezier. Ik neem mijn levensenergie bewust waar in het opdoen van al die ervaringen van mijn leven.

Heb ik dat altijd zo gedaan? Nee, zeker niet, ik moest het leren. Is dat altijd gemakkelijk en comfortabel? Ook zeker niet. Dat bewustzijn op mijn levensenergie en mijn levensstroom is bijna altijd heerlijk, maar het is zeker niet alleen maar fijn en leuk. Maar het voelt wel als LEVEN en helpt mij om een gezonde balans te houden in contact met mijzelf en met mijn buitenwereld.

De magie van het leven ervaren

Mij zakelijk op één ding richten? Laat het maar helder zijn dat een dergelijk uitgangspunt helemaal niet past bij mijn manier van in het leven staan. Ik leef voor wat ik mijn cliënten & deelneemsters leer;

“Doe en leef je leven in dat waar jij blij en gelukkig van wordt. Daar waar je de stroming voelt mag je gaan, daar waar je stroming blokkeert heb je stil te staan”

Dus gaat het niet altijd over rozen. Nee, hoor, ook pijn, verlies en rouw horen erbij. Ik ken ook mijn portie verdriet en pijn en ik heb daardoor geleerd, ging dwars door het ongemak heen. En kon erop vertrouwen dat het leven mij ging dragen. De magie van het leven is niet vaag of een utopie, of ‘spiritueel gedoe’. Het is te leren om in contact te zijn met jezelf, met jou minder moois en jouw moois.

Ik doe wat mijn hart mij ingeeft, mijn hart is ruim en zo is er in mij is er veel ruimte om diversiteit aan te bieden. Daardoor blijft mijn levensenergie en mijn praktijk stromen.

Waar gaat jouw hart sneller van kloppen?

Wil jij ook voelen waar het stroomt, of niet stroomt in jouw leven?

Wil je nieuwe ervaringen opdoen en waardevolle inzichten krijgen?

Misschien heb je net iets gelezen waar jouw hart sneller van gaat kloppen? Kloppen van pijn, of juist van blijdschap. Je bent van harte welkom, in je hele zijn zoals jij nu in het leven staat.

Auteur: Myrna-Just Switch.

Een oud Tibetaans verhaal vertelt dat een oude wijze vrouw op een dag het volgende vroeg: – Waarom schreeuwen mensen tegen elkaar als ze boos zijn?

De vrouwen dachten even na: -Omdat we onze kalmte verliezen- zei een vrouw – daarom schreeuwen we.-

Maar waarom schreeuwen als de andere persoon vlak naast je staat? – Vroeg de wijze vrouw – Is het niet mogelijk om zachtjes tegen elkaar te praten? Waarom schreeuw je tegen iemand als je boos bent?

De vrouwen gaven nog enkele andere antwoorden, maar geen van hen stelde de oude wijze vrouw tevreden.

Ten slotte legde zij uit:

-Als twee mensen boos zijn, gaan hun harten ver uit elkaar. Om die afstand te overbruggen moeten ze schreeuwen om elkaar te horen, hoe bozer ze zijn, hoe harder ze zullen moeten schreeuwen om elkaar over die grote afstand te kunnen horen.

Toen vervolgde de oude wijze vrouw:

– Wat gebeurt er als ze zo ver verwijderd zijn van elkaar? Ze schreeuwen niet langer meer, maar luisteren dan pas echt naar wat hun eigen hart hen te vertellen heeft om de afstand tussen hen te lossen.

Die afstand en de stilte vertellen een verhaal, een belangrijke boodschap. Je hoeft er alleen maar naar te luisteren en dan vind je ook vanzelf je weg terug naar die ander.

Dan komt vanzelf de goede tijd dat deze twee harten die zo verbonden zijn weer tot elkaar zullen spreken.

En het is mogelijk om tot die tijd daar is, om van hart tot hart te spreken, samen te zijn zonder veel woorden. Ieder in haar eigen stilte. Dat is ook houden van. Stil Samen zijn. Iedere in haar eigen hart. Om te luisteren. Naar die diepte, naar je eigen verhaal.

De twee harten zullen dan vanzelf opnieuw verbinden als de tijd daar rijp voor is. Eerst vanuit een zacht fluisteren. Dan een paar eerste zachte woordjes, totdat ze elkaar uiteindelijk weer volledig kunnen zien en horen. En hun eigen harten weer helemaal vrij kunnen stromen. Nog net iets dieper verbonden dan daarvoor.

Bron; Eigen bewerking uit een tekst van een onbekende bron. Myrna Just switch