Imposante, bemoste takken lijken te bezwijken onder hun last. Ze zijn doorweekt, omdat ze bijna dagelijks baden in de ochtendmist.
Overdag zie je echter dat de bomen nog vol zitten met hun gouden blad. Die lijken te wachten op een eerste razende storm.
Ik kan ernaar verlangen. Hoe het spoedig in onze straten zal vallen: het dwarrelende bladgoud.
De tweede bloei van mijn magnolia, de tweede leg van de meerkoeten, ze zijn alweer even geleden. Ik zag de ontelbaar vele ganzen uitrusten in de weilanden. Zij werden omringd door lange stroken zonnebloemen die hun koppies lieten hangen. Ik zag het de afgelopen weken allemaal gebeuren. En ineens zag ik de eerste paddenstoelen verschijnen tussen de vele verschillende soorten mos in het bos. En toen, op een dag, kon ik het ruiken! De herfst zit in de lucht!
Het vallende blad, de toenemende ochtenden van mist; het waren de signalen voor onze voorouders om hun voorbereidingen te treffen en hun voorraadkasten te vullen. Ooit kenden zij misschien een kalender met ‘Octo’ als 8e maand, ‘Novem’ de 9e, en dat maakte ‘Decem’ vanzelf tot de 10e. Wat ik denk? Volgens mij keken ze gewoon naar buiten en wisten ze dan hoe laat het was. In het seizoen, in de maanfase en in het moment van de dag.
Ruim voor het intreden van de ijzige winterkou speurden zij bewust de grond af op zoek naar paddenstoelen en benutten zij de krachten van rozenbottels. Ze vonden en raapten bergen tamme kastanjes met hun karakteristieke nootachtige smaak en stopten er één in hun zak tegen de stramme spieren én voor een jaarwiel van bescherming. Ze herkenden de giftige maretak, die alleen dienst mocht doen om huis en haard te beschermen bij de drempel van de deur.
Bij het water ontmoetten ze de flexibiliteit en vrijgevigheid van de wilg. Die zich moeiteloos liet ombuigen tot vlechtwerken van draagkracht of verwerd tot de begrenzing van het terrein rondom hun huizen. Indien nodig, goed voorbereid op barre tijden, namen ze de vlijmscherpe doorns van de sleedoorn als ‘prik’-kracht. Had iemand kwaad in de zin? Dan ging zonder pardon een doorn erin!
In deze tijd trok je eropuit, zoekend naar de laatste oogst van eten en de laatste medicinale kruiden. Onderweg genoot je van mooie gesprekken, want je liep samen op. Je liet je gewillig afleiden door de geschubde stammen van omvangrijke bomen. Mijmerend aaide je ze zachtjes over hun knoestige bast, je lichaam moe van de zomerse inspanningen. Je volgde vol ontzag de stam helemaal van de kruin tot aan de grond, waar je ogen vanzelf stilvielen bij de stevige, goed doorvoede wortels die ruim uitwaaierden over het pad. Het was een welkome uitnodiging om even bij te rusten, op adem te komen, aanwezig te zijn.
Met een kalme geest vervolgde je je pad tot aan de ontmoeting met je trouwe vriend in elk seizoen. Een krachtige den, geheel op zijn gemak, stond je op te wachten. Fier rechtop, als altijd. Hij schonk je in de zomer verkoeling en schenkt je nu, in dit seizoen, in een andere vorm opnieuw warmte. Dankbaar raapte je tussen een overvloed van dennenappels jouw buit bijeen. Je nam zeker niet meer dan nodig om deze winter je vuur mee te kunnen ontbranden. Je zorgde ervoor dat er ook voor de dieren voldoende achterbleef om hun innerlijke vuurtje van vertering brandend te houden.
Zo schrijdt de tijd voort. De periode van vertering strekt zich voor je uit. Door het bos waaien de vele winden vastberaden, tot de koude en donkere periode je vanzelf naar de winter waait. Je pakt een gedroogde dennenappel uit je zelfgevlochten wilgenmand en legt deze in het midden van de haard. Je ontsteekt het vuur. De geur van een innige vriendschap vervult je hele huis. Tevredenheid over de eenvoud van het leven en geluk zingt rond in je hart.
Myrna ~ Just Switch
